NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Myślisz, że wygram?
Zdziwię się, jeśli nie. To twoje pierwsze morderstwo?
Aż tak widać?
Nie, świetnie sobie radzisz.
Doceniam, że mi pomagasz.
Daj spokój. Zrobiłem notatki.
Jeśli chcesz.
Tak. Super. Pewnie.
Więc...
Twoja mowa wstępna...
Nie patrzyłeś na niego, oskarżonego.
- Nie? - Nie.
Nie mówię o przelotnym spojrzeniu.
Musisz pokazać ławie, że jesteś w stanie
spojrzeć mu prosto w oczy i powiedzieć „winny”.
Jeśli pokażesz, że stać cię na tę odwagę, ich też będzie.
Okej. Super.
Co jeszcze?
Zauważyłem, że stoisz daleko od ławy.
Powinieneś stać jak najbliżej.
Poczują, jakbyś był jednym z nich.
Powtórzyłeś nazwisko oskarżonego cztery razy.
Nie powinienem?
Dla ciebie on nie ma nazwiska. Jest oskarżonym.
Jego prawnik będzie starał się go uczłowieczyć.
Nie ułatwiaj mu tego.
Jeszcze raz?
- Nie trzeba. - Tak. Zdecydowanie.
Ja stawiam.
Uważasz, że wygram?
Jacobie, pamiętasz, jak ci mówiłam...
Idzie Sąd, proszę wstać.
Uwaga.
Osoby, które mają coś do powiedzenia sędziemu Frenchowi,
sędziemu Sądu Najwyższego,
zasiadającemu w sądzie stanowym,
niech podejdą, a zostaną wysłuchane.
Niech Bóg błogosławi stan Massachusetts i ten szanowny Sąd.
Otwieram posiedzenie. Proszę usiąść.
Numer 08-44-07, Stan przeciwko Jacobowi Owenowi Barberowi.
Zarzut o morderstwo pierwszego stopnia.
Obrońca, Joanna Klein.
Oskarżyciel, asystent prokuratora okręgowego, Neal Logiudice.
Jakieś wstępne wnioski, nim zaczniemy?
Kilka spraw, Wysoki Sądzie.
Po pierwsze, ojciec oskarżonego, Andrew Barber,
chciałby stawić się przed sądem w tej sprawie w imieniu oskarżonego.
Za pozwoleniem Sądu będzie drugim obrońcą.
Czy to mądra decyzja, pani Klein?
Tak sobie życzy rodzina.
Dobrze, panie Barber. Może pan wystąpić.
Wysoki Sądzie, złożyłam wniosek in limine,
by wykluczyć wzmianki o dziadku oskarżonego, Williamie Barberze,
który jest w tej chwili w więzieniu za morderstwo pierwszego stopnia.
Uważamy, że oskarżenie wykorzysta to, by źle nastawić ławę przysięgłych.
Oskarżenie twierdzi,
że historia przemocy w rodzinie jest istotna.
Wysoki Sądzie, mój klient nigdy nie poznał...
Rozumiem. Czytałem wniosek.
Sprzeciw oskarżonego zostaje odroczony.
Jeśli oskarżenie uzna,
że przeszłość Williama Barbera jest kluczowa dla sprawy,
poinformuje obronę i odbędzie się posiedzenie w tej sprawie.
A teraz ani słowa ławie przysięgłych.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Tak, Wysoki Sądzie.
Obrona chce rozszerzyć listę świadków
o Matthew McGratha i Leonarda Patza.
- Oskarżenie? - Nie mamy nic przeciwko.
Wprowadźmy potencjalnych przysięgłych.
Proszę wstać.
Emerytowany kierowca autobusu, pracuje z dziećmi.
Podobała mi się. Dzięki, Ellen.
Gapili się na mnie.
Przyzwyczaisz się.
Skup wzrok na sędzi, albo na tacie i mnie.
Nie daj im powodu, by cię nie lubili. Żadnych min. Okej?
Świetnie sobie radzisz.
Wszyscy sobie radzicie.
Oskarżony nie był przeciętnym chłopcem.
Coś go wyróżniało.
Jego ojciec.
Ojciec, który był pierwszym asystentem prokuratora okręgowego.
Ważny człowiek. W tym budynku.
Przez lata oskarżony obserwował,
jak ojciec prowadzi sprawy każdego morderstwa w okręgu.
Słuchał rozmów przy kolacji. Słyszał rozmowy telefoniczne o pracy.
Można powiedzieć, że morderstwo to rodzinny biznes.
Ale pozostaje pytanie: „Dlaczego?”.
Dlaczego...
ósmoklasista zabiłby kolegę ze szkoły?
Wszyscy byliśmy w szkole.
Dzieciaki potrafią być wredne.
Usłyszymy, że ofiara w tej sprawie,
Ben Rifkin, nękał oskarżonego.
Nic niezwykłego, ale to okrutne.
Ben głupio naśmiewał się z tego młodego człowieka,
nieświadomy jego zdolności, nawet pragnienia, zabijania.
Sprzeciw.
Podtrzymuję.
Ława zlekceważy ostatnie zdanie o pragnieniu oskarżonego,
bo to spekulacja.
Dwunastego kwietnia
oskarżony wszedł do lasu w Parku Cold Spring
z nożem w kieszeni i zamysłem w głowie.
Zaskoczył ofiarę, czy najpierw rozmawiali?
Może Ben go zwyzywał.
Albo nawet mu groził.
Nie wiemy.
Wiemy tylko,
że oskarżony trzy razy dźgnął Bena Rifkina w klatkę piersiową,
zabijając go.
Trzy...
równe rany.
Jedna.
Druga.
Trzecia.
Złościcie się, gdy widzicie tak wielką tragedię.
Chcecie, by ktoś za to zapłacił.
Ja też.
To ludzki odruch.
Ale Jacob Barber jest niewinny.
I chcę to powtórzyć, żeby nie było nieporozumień.
Jacob Barber jest całkowicie niewinny.
Gdy zrozumiecie, co się naprawdę wtedy stało,
zobaczycie, czym ta sprawa jest... pochopnym wyciąganiem wniosków.
Na przykład, odcisk palca,
o którym tyle mówi oskarżenie,
usłyszycie, skąd się wziął,
bo Jacob powiedział o tym policjantce, która go aresztowała,
gdy go o to zapytano.
Zobaczył kolegę na ziemi i próbował pomóc.
A gdy odkrył, że Ben nie żyje, gdy zobaczył krew, spanikował.
Bał się, że jeśli powie komuś o ciele, stanie się podejrzanym.
W końcu chodziło o Bena Rifkina, który się nad Jacobem znęcał.
Wszyscy o tym wiedzieli. Jakby to wyglądało?
Czy Jacob żałuje, że nie był odważniejszy i nie powiedział prawdy od razu?
Oczywiście, że tak.
To najgorszy błąd, jaki popełnił. To był okropny, straszny błąd.
Ale był chłopcem.
Nie obchodzi mnie, jak oskarżenie będzie go osądzać.
Był czternastoletnim chłopcem.
A chłopcy popełniają błędy.
Ale my jesteśmy dorośli...
a przed nami wielka odpowiedzialność.
Dziecko nie żyje.
Nie niszczmy życia innemu, by temu zadośćuczynić.
To nie jest sprawiedliwość.
A kolejna tragedia.
Panie Barber, tutaj!
Panie Barber, komentarz?
Zróbcie nam miejsce, proszę.
Zróbcie nam miejsce.
Uważa pan, że jest winny?
Proszę podejść.
To ten sam facet.
Jestem pewien. Niebieski lincoln.
Jasne.
Masz numery, które ci przesłałem?
Okej.
Dzięki, Duff.
O co chodziło?
Długa historia. Później opowiem.
Upewnij się, żeby odpoczęli.
- Zadzwonię wieczorem. - Okej.
Prawo jazdy.
Co zrobiłem?
Poproszę pańskie prawo jazdy.
Mam prawo siedzieć we własnym aucie.
Odmawia pan przedstawienia dokumentu?
Niczego nie odmawiam.
Chcę wiedzieć, czemu mnie pani nęka.
Rodzina odmówiła komentarza, gdy wychodziła dziś z sądu.
Wszystko wskazuje na to,
że planują spędzić noc w swoim domu w Newton.
Wszyscy się zastanawiają, co przyniesie jutro.
Mowy wstępne sugerują,
że to będzie proces przepełniony emocjami.
Mówił Alix Wong, Wiadomości Kanał 12.
HEJ
JAK CI MINĄŁ DZIEŃ?
LOL. WSZYSTKO OKEJ? W TELEWIZJI WYGLĄDAŁO TO ŹLE
DARMOWE LODY BY POMOGŁY
Rozmawiałem z Duffy.
Nie jest dobrze. Posłuchaj.
Co?
Gość z lincolna to James O’Leary.
Zwą go Ojciec O’Leary.
Zwą?
To stary gangster.
Był karany. Duffy mówi, że był czyimś mięśniakiem.
A teraz można go zatrudniać do małych rzeczy,
typu poturbowanie kogoś.
Żartujesz sobie? Czego od nas chce?
Nie wiem.
Co mamy zrobić? Nie mogą go aresztować? Przesłuchać?
Nie, o ile nam otwarcie nie zagrozi.
O Boże.
Duffy będzie go pilnować. Wiem, że to nie brzmi dobrze,
ale prawdopodobnie ktoś stara się nas wystraszyć.
Jakbyśmy się już nie bali.
Serce mi waliło, bo nie odpowiadał.
Nie widziałam, jak wyglądał, póki nie podeszłam.
Zadzwoniła pani po pomoc?
Pamiętam, że odczołgałam się i zadzwoniłam na 112.
Dziękuję, pani Gianetto.
Pani Klein.
Nie mam pytań, Wysoki Sądzie.
W parku dla psów.
Która była godzina?
Około 8.00.
Jak mówiłem, brzmiało to jak głos chłopca.
Mówił: „Przestań. To boli”.
„Przestań. To boli”.
Z jakiego kierunku dochodził ten głos?
Chyba z zachodu.
Czy to standardowa procedura,
że asystent prokuratora okręgowego prowadzi śledztwo?
Tak.
Kto był wtedy przydzielony do sprawy?
Sprzeciw. Brak związku.
Proszę o podejście.
Nie rozumiem, co krótki udział pana Barbera w sprawie
ma wspólnego z procesem jego syna.
Ławnicy mają prawo usłyszeć, że ojciec oskarżonego
prowadził śledztwo na początku sprawy.
Dopuszczam, ale ostrzegam pana.
Pan Barber nie jest oskarżonym. Proszę o tym pamiętać.
Tak, Wysoki Sądzie. Zrozumiałem.
Niech świadek odpowie.
Prowadził je Andrew Barber.
Uważał pan, że to dziwne, że pan Barber prowadzi sprawę,
w której zginął kolega jego syna?
Nie.
A gdy syna oskarżono o to morderstwo?
Zmartwiło to pana?
Nie ucieszyło.
Czy kiedykolwiek słyszał pan o prokuratorze,
który bierze udział w śledztwie dotyczącym jego syna?
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
Dowiódł pan swego. Proszę kontynuować.
Nie mam więcej pytań.
Pani Klein.
Detektywie, był pan jedną z pierwszych osób na miejscu.
- Czy znaleziono wtedy narzędzie zbrodni? - Nie.
Czy poza jednym odciskiem palca z bluzy ofiary
znaleziono wtedy jakieś dowody?
Nie.
A odcisk palca zidentyfikowano dopiero później. Zgadza się?
Tak.
Czy można powiedzieć, że na początku śledztwa
ani pan, ani pan Barber nie mieliście żadnych podejrzanych?
Nie mieliśmy.
Czy oskarżony był pierwszym podejrzanym?
- Nie. Najpierw... - Sprzeciw. Brak związku?
Oddalam.
Najpierw sprawdziliśmy Leonarda Patza.
Był skazany za molestowanie i napady na dzieci.
Czyli jest zarejestrowanym przestępcą seksualnym
i dlatego się nim zainteresowaliście?
Dlatego i ponieważ mieszka blisko parku.
Nie tylko mieszka blisko parku.
Wiadomo, że zwykle spaceruje w nim rano. Zgadza się?
Sprzeciw. Naprowadzanie świadka.
Oddalam.
Tak. Sam przyznał, że był w parku tego ranka.
Nie mam więcej pytań. Dziękuję.
Czyj to był pomysł, by przyjrzeć się Leonardowi Patzowi?
Andy Barber zwrócił na to moją uwagę.
Andy Barber. Rozumiem.
Pan Patz został oczyszczony z zarzutów,
gdy o przestępstwo oskarżono syna pana Barbera.
Tak.
Nie mam więcej pytań.
- Chcemy ponownie przesłuchać świadka. - Proszę.
Gdy pan Logiudice zapytał, czy oczyścił pan Leonarda Patza,
był pan przekonany o jego niewinności?
Przekonany? Nie.
Zgadzał się pan z decyzją pana Barbera, żeby sprawdzić pana Patza?
Tak. Zdecydowanie.
A z innymi decyzjami Andy’ego Barbera?
Coś pana niepokoiło?
Nic.
To najlepszy prokurator.
Jakiego mieli.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Czy oskarżenie jest gotowe wezwać kolejnego świadka?
Tak, Wysoki Sądzie.
Światło załamuje się w każdej szczelinie
i tworzy wzór jasnych i ciemnych pasków po drugiej stronie.
Dlaczego? Bo światło to nie cząsteczki, a...
- Fale. - Właśnie.
I przecięcie się fal tworzy wzór.
Fizycy zdecydowali, że rozwiążą to, co się dzieje,
instalując urządzenie, które pozwala im zobaczyć,
przez którą szczelinę przechodzi każdy elektron.
Ale w momencie, gdy chcą to zaobserwować,
elektrony przestają zachowywać się jak fale, a zaczynają jak cząsteczki.
Co? To niemożliwe.
- Wygoogluj to sobie. - Zaraz wrócę.
Powtarzam żonie, że to jak ze mną i Celtics.
Gdy włączam mecz, przegrywają.
Co mówiłem o dzwonieniu tutaj?
Chcę tylko wiedzieć, jak idzie.
Co?
Jak to „co”? Proces.
To mój wnuk. Mam prawo wiedzieć.
Posłuchaj mnie uważnie.
Do niczego nie masz prawa. Jasne?
Może mam prawo zadzwonić do dziennikarzy, którzy mnie dręczą.
Rób, co chcesz.
Chcę wiedzieć, co myślisz.
Jaką macie strategię?
Oglądam cały dzień wiadomości. Uważam, że dzieciak ma szansę.
Ale musicie być sprytni.
Nie wiedziałem, że w więzieniu rozdają dyplomy z prawa.
Zabawne. Myślisz, że więzienie to pieprzony żart?
Coś ci powiem.
To nie jest miejsce dla dzieciaka takiego jak Jacob.
Jeden ze świadków dzisiaj,
policjant, który zeznawał,
wspomniał o Patzu.
Co z nim?
Myślisz, że on to zrobił?
- Co? - Tak.
Jesteś pewny?
Muszę kończyć.
Gość molestuje dzieci, tak?
Tak jakby.
Jak, kurwa, można „tak jakby” molestować dzieci?
Tak jak ty byłeś mordercą, nim kogoś zamordowałeś.
Dlaczego rozmawiamy o mnie?
Przestań się, kurwa, martwić tym, kim ja jestem
i zainteresuj się moim wnukiem.
Nie dzwoń tu więcej.
Mówię poważnie. Nie może tu trafić!
Słyszysz?
Spędziłem całe życie w tym kurwidołku.
Nie będę stał i patrzył, gdy życie wnuka...
Ty sukin...
Popełniłeś błąd, chuju.
- Joanna wyszła? - Tak.
Kto dzwonił?
Z banku. Potwierdzili jakieś płatności.
Joanna wydawała się... optymistyczna.
Zaczynam myśleć, że powinna.
To dziwne, bo było tam tyle ludzi.
Nie wiem dlaczego, bo jest zimno.
- Hej. - Chwileczkę.
Powieszę to na drzwiach.
Okej. Dzięki.
Z kim rozmawiasz?
Z Sarah.
Okej.
- Pozdrów ją. - Okej.
Przepraszam za to.
Weszła kobieta z dziećmi.
Zachowywali się głośno i nieznośnie.
Myślałam: „Rety, zamknijcie się wreszcie”. Ale...
Jak długo pracuje pani w laboratorium?
Jedenaście lat, prawie 12.
Pani Carlson, czy mogłaby pani opisać ślady krwi w miejscu ataku?
Było kilka małych plam o średnicy niespełna 2,5 cm.
Wczoraj obrona twierdziła,
że przy tego typu ataku krew powinna być na ubraniu napastnika.
- Przedstawi pani swoją opinię? - Tak.
Tak niekoniecznie musi być, bo nie użyto dużej siły.
Możliwe, że napastnik stał za ofiarą, gdy ją pchnął nożem,
co by oznaczało, że nie znajdował się w trajektorii rozbryzgu krwi.
Co może pani powiedzieć o narzędziu zbrodni?
Szukaliśmy noża o długości od dziesięciu do 15 cm z ząbkowanym ostrzem.
Rozumiem.
Takiego jak ten?
Sprzeciw.
- Wnosimy o włączenie do dowodów... - Sprzeciw!
Ława przysięgłych wkrótce wysłucha zeznań przyjaciela oskarżonego,
który powie, że oskarżony miał taki nóż:
nóż taktyczny Schnell.
Wysoki Sądzie, to tani chwyt.
Oskarżenie musi powiązać nóż z oskarżonym,
a wymachiwanie nim tu jest nieodpowiedzialne. To podżeganie.
Zgadzam się. Podtrzymuję. Proszę odłożyć nóż, panie Logiudice.
W takim razie nie mam więcej pytań.
Pytania?
Zdecydowanie.
Pani Carlson, mówiliśmy właśnie o krwi.
Czy na oskarżonym znaleziono jakieś ślady krwi?
Nie.
Materiał genetyczny?
DNA? Włosy? Włókna?
Nie, tylko odcisk palca.
- Mogę postawić hipotezę? - Okej.
Załóżmy, że oskarżony, Jacob, szedł do szkoły...
i natrafił na leżącą na ziemi ofiarę.
Załóżmy, że podniósł ofiarę za kołnierz, by zobaczyć, czy nic mu nie jest.
Czy tak mógł powstać odcisk palca, który znaleźliście?
Tak, to możliwe.
Nóż, który oskarżenie chciało włączyć do materiału dowodowego,
widziała go pani wcześniej?
Sprzeciw. Brak związku.
Oddalam. Sam się pan prosił.
Tak, biuro prokurator prosiło, bym określiła,
czy taki model noża odpowiada ranom zadanym ofierze.
Zakładam, że dali pani inne modele noży do porównania.
Nie.
Nie?
Czy poprosili o określenie,
jakie inne noże mogły spowodować takie rany?
Nie.
A ile by mogło?
Nie wiem. To byłoby spekulowanie.
Tysiąc?
Sporo.
Siedemset? Pięćset?
Gdzieś w tym przedziale.
Czyli szanse na to, że to jest akurat ten nóż,
są jak jeden do 500. Zgadza się?
Sprzeciw. Spekulacje.
Podtrzymuję.
Nie mam więcej pytań.
Wszystko trafia szlag.
Puszczą go. Nie widzisz tego?
Ujdzie mu to na sucho
przez tego dupka i jego sztuczki.
Proszę, nie zniosę tego.
Ja też nie.
Dan.
SALA KONFERENYCJNA
Nie rozumiem, jak nie wpadł na to, że odbije mu się to czkawką.
Jest lekkomyślny.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Jeden się uśmiechnął.
Jeden z ławników. Ten z bródką.
Uśmiechnął się? Naprawdę?
Gdy przyznała, że to szansa jedna na 500.
Coś nie tak?
Nie.
Porozmawiamy później.
Pracowała pani z panem Barberem przy wielu sprawach, zgadza się?
Tak.
Opisałaby go pani jako sumiennego?
Nie tylko. Jest nieustępliwy.
Czy widać było tę nieustępliwość,
gdy próbowaliście iść na skróty przez szkolną biurokrację?
Nie uważał uczniów za priorytet.
Przesłuchaliśmy przyjaciół Bena.
Gdy w końcu przesłuchaliście uczniów,
dowiedzieliście się czegoś użytecznego?
Po pierwszych spotkaniach niewiele.
Ale przy kolejnych dowiedzieliśmy się,
że był spór między ofiarą a oskarżonym.
Czyli że Ben znęcał się nad oskarżonym.
Od jakiegoś czasu.
Czy to było w tym czasie, gdy uznano oskarżonego za podejrzanego?
Tak.
Mimo że jego ojciec prowadził śledztwo?
Pewne aspekty śledztwa przeprowadzono bez wiedzy pana Barbera.
Co ujawniły?
Że oskarżony mógł mieć nóż, który odpowiadał zadanym ranom,
że miał dostateczny motyw
i możliwość, ponieważ w dzień ataku
był w pobliżu lub na miejscu zbrodni.
Czy aresztowała go pani wtedy?
Dopiero gdy zidentyfikowano odcisk.
Otrzymaliśmy nakaz przeszukania domu,
ale nie znaleźliśmy noża.
Skonfiskowaliście komputer oskarżonego?
Tak, ale nie znaleźliśmy nic obciążającego.
Czy słyszała pani o programie Disk Scraper?
Tak. Czyści dysk twardy z plików.
Czy na komputerze był ten program?
Tak.
Czy jest możliwe, że na komputerze były obciążające dowody,
a oskarżony je usunął?
Sprzeciw. Spekulacje.
Podtrzymuję.
A pornografia?
- Sprzeciw. Brak związku. - Podtrzymuję.
Uściślę.
Czy znaleźliście brutalną pornografię na komputerze oskarżonego?
Każda pornografia jest brutalna.
Oczywiście.
Chodzi mi o obrazy pokazujące wykorzystywanie lub tortury.
Sprzeciw. Brak związku.
Oddalam. Świadek odpowie.
Kilka, tak.
Nie mam więcej pytań.
Zakładam, że dokonała pani wielu przeszukań
- w swojej karierze. - Tak.
Konfiskowała laptopy.
Tak.
Znalazła pani jakiś, na którym nie było pornografii?
Nie sądzę.
Czy to prawda, że pani jako pierwsza zwróciła uwagę na Leonarda Patza,
a nie pan Barber?
To ja wspomniałam Andy’emu o Patzu
i uznaliśmy, że trzeba mu się przyjrzeć.
Ostatnie pytanie.
Czy w trakcie śledztwa
pan Barber zachowywał się, jakby podejrzewał swojego syna?
Nie, absolutnie.
Nie mam więcej pytań.
Panie Logiudice?
Pani detektyw...
czy pan Barber bywa agresywny?
- Nie. - Na pewno?
Nie widziała pani, jak łapie kogoś za marynarkę, przyciska do ściany?
Sprzeciw. Brak związku.
Oddalam.
Raz. Pana.
Gdy go pan sprowokował, mówiąc, że jego ojciec siedzi...
Za morderstwo?
- Sprzeciw! Wysoki Sądzie! - Podtrzymuję.
Proszę do mnie. Natychmiast.
Jestem zbulwersowany tym, co zobaczyłem. Rozmawialiśmy o tym.
To obrona pierwsza wspomniała o tym,
czy ojciec oskarżonego miał powód podejrzewać syna.
Ja to tylko kontynuowałem.
Chyba sobie żartujesz.
Obrona wnosi o unieważnienie procesu.
- Daj spokój. - Dostał instrukcje.
Stąpa pan po bardzo cienkim lodzie, panie Logiudice, rozumie pan?
Proszę kończyć przesłuchanie świadka.
I jeśli usłyszę choćby szept o dziadku oskarżonego,
przyjmę wniosek pani Klein. Zrozumiano?
Tak, Wysoki Sądzie.
Panie i panowie,
nie da się cofnąć tego, co już zostało powiedziane...
ale będę nalegał, by zrobili to państwo w odniesieniu do ostatniego pytania.
To musiało być jak tortury.
Siedzenie z boku.
Nie miałem wyboru.
Ufałeś pani Klein?
Tak.
W czwartym dniu procesu oskarżenie wezwało ostatniego świadka:
Dereka Yoo.
Uważa pan, że pani Klein odpowiednio przygotowała się na jego zeznania?
Tak, najlepiej jak mogła.
Chciała podważyć jego wiarygodność?
Miał przekonujący motyw. Ława miała prawo wiedzieć.
A pan i Laurie?
Co z nami?
Byliście przygotowani?
Mamy problem.
Matt McGrath. Nie mogę go znaleźć.
Co?
Ellen wydzwania do niego cały tydzień
i rano dodzwoniła się do jego matki.
Powiedziała, że pokłócili się trzy dni temu i zniknął.
Jego dziewczyna wrzuciła post z Florydy
i jego mama myśli, że jest tam z nią.
Co robimy? Jutro powinien zeznawać.
Nie martw się. Coś wymyślimy.
Idzie Sąd, proszę wstać!
Zapytałem: „Tamtędy chodzisz do szkoły. Widziałeś coś?”.
Odpowiedział, że nie.
Nie mówił nic o Benie na ziemi i próbie pomocy?
Nie. A potem sobie zażartował.
Coś w stylu: „Nie mogło trafić na milszego typa”.
Powiedział to kilka godzin po tym, gdy dowiedział się o zabójstwie?
Tak. Byliśmy w jego domu, graliśmy w gry wideo.
Co miałeś na myśli, mówiąc, że Ben dręczył Jacoba?
Ben zawsze się go czepiał. Nazywał go „pedałem”.
To była jakby ksywka.
Pytał Jacoba o to, jak homoseksualiści uprawiają seks,
ale przy wszystkich, by go ośmieszyć.
Udawał, że uderza Jake’a, gdy przechodził korytarzem.
Rzeczy w tym stylu.
To dręczenie denerwowało Jake’a.
- Oczywiście. - Złościło go to?
Nie pokazywał tego przed Benem...
ale prywatnie mówił, jak bardzo go nienawidzi.
Rozumiałem to. W stosunku do mnie Ben też bywał dupkiem.
W którym momencie po zabójstwie Bena
zacząłeś podejrzewać udział Jacoba?
Sprzeciw. Naprowadzanie świadka.
Oddalam.
Odpowiedz, młody człowieku.
Trzy dni później.
Coś poza jego temperamentem skłoniło cię do podejrzeń?
Tak. Nóż.
Jake miał ten straszny nóż, który kupił w mieście.
- Przynosił go czasem do szkoły. - Żeby się pochwalić?
Nie. Pokazywał go mnie i naszemu kumplowi, Dylanowi...
ale lubił go mieć przy sobie,
chodzić z nim.
To był taki jego sekret.
Rozumiem. Czyli nękanie i nóż...
Wiedziałeś o tym
i nie podejrzewałeś Jacoba od razu?
Nie wiem. Może część mnie podejrzewała.
Aż przeczytałem to, co napisał w sieci.
W sieci?
O tej porąbanej stronie, którą się interesował, Pokój cięć.
Przez „porąbaną” masz na myśli pornograficzną.
Tak, ale tam nie chodziło o seks.
Bardziej o przemoc. Drastyczne obrazy.
Są tam też historie?
Tak, ludzie publikują różne rzeczy. Zdjęcia, filmy, historie.
Wiesz, czy Jacob publikował jakieś historie?
Tak.
Nazywał je opowieściami Job.
Opowieściami Job?
Tak, jego inicjały, J-O-B.
To była jego ksywka.
Co o tym wiesz?
Za mało. Musisz to ukrócić.
Czy opublikował opowieść o morderstwie Bena Rifkina?
Tak.
Oskarżenie chce włączyć do dowodów...
Sprzeciw.
Wysoki Sądzie, możemy podejść?
Proszę się uspokoić.
Wysoki Sądzie, proszę o pozwolenie na podejście.
To jest pułapka. Nie ujawniono tego w dokumentacji procesowej.
Autorem jest oskarżony.
Jeśli ukrył ten fakt przed obrońcą, to nie jest wina oskarżenia.
Co w nim jest?
Jacob?
Muszę naradzić się z klientem.
Dobrze, proszę.
Proszę państwa o cierpliwość,
gdy obrońca będzie naradzał się z klientem.
Dopuści dowód, o ile nie powiemy, że Jacob tego nie napisał.
- Tak zróbmy... - Wiedzą, że napisał.
Mają adres IP.
Jacob.
Jeśli teraz się wycofamy, tylko to potwierdzimy.
Jak jest źle?
„Jason stał na ścieżce, gdy Brent szedł do niego z uśmieszkiem.
Gdyby Brent znał Jasona, byłby przerażony.
»Nie zadzieraj ze mną« ostrzegł go Jason.
Ale Brent zaśmiał się i złapał go za ramię,
wykręcając je do tyłu, jak wiele razy wcześniej.
»Przestań. To boli« powiedział Jason. Ale aż tak nie bolało.
Chciał, żeby Brent tak pomyślał i go puścił.
Brent zaśmiał się tak jak zawsze, sztucznie.
Jason włożył rękę do kieszeni bluzy.
Był tam, jego zaufany przyjaciel.
Złapał za rękojeść i poczuł przypływ mocy w ręce
aż po ramię.
Wiedział, że nie ma odwrotu.
Park też to wiedział.
Słyszał szelest liści i ćwierkanie ptaków.
Brent widział nóż, ale było już za późno na reakcję.
Wszedł tak łatwo, że Jason pomyślał, że pchnął powietrze. To go zaskoczyło.
Powtórzył to jeszcze dwa razy, chcąc zachować to uczucie na później.
Brent upadł i stoczył się ze wzgórza,
aż zatrzymał się u dołu.
Jason wiedział, że powinien iść, ale nie mógł się powstrzymać.
Zszedł na dół sprawdzić, czy Brent nie żyje.
Od zapachu krwi zakręciło mu się w głowie.
Obok znalazł strumień, umył w nim nóż i ręce.
Zobaczył swoje odbicie w wodzie i wydawało mu się ono inne.
Zdawało się mówić: »To będzie nasz sekret«.
Koniec”.
To opowiadanie opublikowano trzy dni po znalezieniu ciała Bena?
Tak.
Nie mam więcej pytań.
Pani Klein?
Nie.
Nie byliśmy przygotowani.
Niespodziewany zwrot akcji wstrząsnął dziś salą sądową,
gdy zeznanie jednego z kolegów Jacoba Barbera
dostarczyło oskarżeniu niezwykle obciążających dowodów.
Reakcja ławników była ewidentna.
To tylko opowiadanie.
Nie sądziłem, że to ważne.
Zrobiłeś to?
Powiedz mi. Zabiłeś go?
Nie.
Mogę poprosić sędziego o nakaz doprowadzenia Matta McGratha.
Nie wystawi go. Nie dla świadka ukrywającego się na Florydzie.
Nie mamy wyboru. Musimy wezwać Patza.
Dziś otrzymał wezwanie.
Wezwę go jako świadka nastawionego wrogo.
Musimy robić, co się da. Nie tylko w kwestii Patza, ale też Dereka.
Nie uważasz, że Dereka dobrze przesłuchałam?
Robiłaś, co mogłaś.
Byłaś rozkojarzona.
Wszyscy byli.
Musimy jakoś wesprzeć zeznanie Patza. Przycisnąć Dereka, wezwać Sarah.
Rozmawialiśmy o tym.
Sarah musi potwierdzić obsesję Dereka.
Musi powtórzyć jego słowa w sądzie.
Masz rację. To może być mocne.
Pokażesz ławnikom selfie.
Nie.
Nie chcę jej w to mieszać. To mój proces. Nie zgadzam się.
Przykro mi, ale nie masz nic do gadania.
Nie po dzisiaj.
Zajmę się tym jutro rano.
SPACER PO LESIE AUTORSTWA JOBA OPUBLIKOWANO 16 KWIETNIA, 1.43
JASON LUBIŁ CHODZIĆ PIESZO DO SZKOŁY.
ROBIŁ TAK OD SZÓSTEJ KLASY...
SCOTTWERNERN4CER9 JASNA CHOLERA. JB TO ZROBIŁ!!!
CHOIAMY – DOSŁOWNIE MI NIEDOBRZE. CHCIAŁAM W TO WIERZYĆ, ALE...
GREGKDAGAWD – MÓWIŁEM I PIEPRZCIE SIĘ, ŻE MI NIE WIERZYLIŚCIE
HEJ
JESTEŚ TAM?
NIEDOSTĘPNY
Nie odezwałaś się ani słowem.
Wiedziałeś?
O opowiadaniu?
Nie.
Powiedz prawdę.
- Mówię. - Prawdę. Muszę wiedzieć.
Przysięgam, że mówię ci prawdę.
A o stronie?
O Pokoju cięć?
Nie mówiłem ci, bo...
Przestań.
Co przestań?
Wyjaśniać, jak zawsze. Usprawiedliwiać.
Wiedziałem, że cię to zdenerwuje.
Byłaś prawie przekonana, że to zrobił. Nie chciałem...
Już nie.
Co powiedziałaś?
Nie wierzę mu.
Nie po tym, co dziś usłyszałam.
Pozwolisz, by jedna rzecz...
To zawsze jest jedna rzecz.
Nie widzisz?
Też jesteśmy winni. Ochronimy go, to będziemy winni jak on.
Mów ciszej. Jest na górze.
Nawet nie wiem, co teraz zrobić.
Ale wiem, co usłyszałam i co to znaczy.
Laurie, błagam.
Nie wmawiaj sobie czegoś z powodu fikcji.
- To nie jest fikcja. - Jest!
Dzieciak się nad nim znęcał.
Pewnie fantazjował o skrzywdzeniu go.
Popuścił wodze wyobraźni i to napisał.
Może...
Może go to jakoś rajcowało.
Czy to okropne? Tak.
To okropne, złe i głupie,
ale to opowiadanie.
Joanna sprawdziła każde zdanie.
Każdy szczegół został przekazany w wiadomościach.
- Fantazjował. - Przyznał się.
Nazywanie tego inaczej to sztuczka i dobrze o tym wiesz.
A gdybyś wiedział?
Gdybyś czuł w sercu, że nasz syn zrobił coś niewybaczalnego?
Odebrał życie innemu dziecku? Miałoby to znaczenie?
Kochałbym go, jeśli o to pytasz.
Nie o to. Też bym go kochała.
Zawsze będę go kochać.
Nie wiesz, jak bardzo chciałam go objąć i powiedzieć, że będzie dobrze.
Ale nie mogę dłużej w to grać,
pozwolić mu udawać, że tego nie zrobił.
Nie udaje. Nie zrobił tego.
- Wiem to. - Nie wiesz!
Nikt nie potrafi tak oszukiwać.
Oczywiście, że potrafi. Ty powinieneś o tym wiedzieć.
Tak.
Oczywiście.
Nauczył się tego ode mnie.
Może od nas obojga.
Co mam ci powiedzieć?
Masz rację.
Nasze małżeństwo to kłamstwo.
Nasza rodzina opiera się na bajce, zbudowanej na niczym.
Nasz syn jest mordercą.
To chcesz usłyszeć?
Nie.
Ale to nie znaczy, że to nieprawda.
Halo.
WEZWANIE DO ZŁOŻENIA ZEZNAŃ
STAN MASSACHUSETTS OSKARŻYCIEL
JACOB BARBER OSKARŻONY
SZANOWNI
SZANOWNI PAŃSTWO RIFKIN,
WIDZIAŁEM PAŃSTWA W WIADOMOŚCIACH
ZABIŁEM BENA.
Napisy: Agnieszka Otawska